beschermd monument - patrimoine protťgť - protected monumentSint-Martinuskerk Olen

Adres (bij benadering) : Processieweg 2 B-2250 Olen, Dekenaat: Zuiderkempen, Bisdom: Antwerpen

  • Heiligen.net
  • Toon kaart
  • Dekenaat:Zuiderkempen
  • Fusiegemeente:Olen
  • Patroon: Sint-Martinus
  • Share
Sint-Martinuskerk Olen 0
Sint-Martinuskerk Olen 1
Sint-Martinuskerk Olen 2

De Sint-Martinuskerk van Olen is het fraaie resultaat van drie bouwfasen die zowel aan de materiaalkeuze als de uiterlijke stijlkenmerken goed te herkennen zijn. De zandstenen westtoren is vroeggotisch (13de-14de eeuw). De overige gevels zijn in baksteen uitgevoerd. Het koor met zijn steunberen en spitsboogramen is representatief voor de laatgotische Kempense baksteengotiek (15de-16de eeuw). Ook de benedenkerk heeft een laatgotische kern maar verwierf haar huidig classicistisch uitzicht aan het eind van de 18de eeuw na aanhechting van de zijbeuken. Waar in de meeste Vlaamse parochies de kerk en het kerkhof de jongste decennia ruimtelijk 'gescheiden' werden, bleef deze eeuwenoude band in Olen echter tot op heden intact. Het stemmige interieur charmeert vooral door zijn fraai houtwerk met een speciale vermelding voor enkele laatgotische beelden, de barokke portiekaltaren en de rococopreekstoel.

De beschermde Sint-Martinuskerk werd in een eerste fase, in het jaar 2000 gerestaureerd. Hoopvol wordt nu uitgekeken naar een verdere restauratie van het binnengedeelte. Het grondplan omvat een ingebouwde westtoren met aanleunende annexen, een driebeukig schip van vier traveeŽn en een eenbeukig koor van drie traveeŽn met een driezijdige sluiting.

In de Kempen is de vroeggotiek zeer sober en nagenoeg van elke ornamentiek verstoken: de amper drie geledingen tellende zandstenen westtoren illustreert dit sprekend. De gevelopeningen bleven beperkt tot het korfboogportaal, een rechthoekig raam aan de basis van de tweede register en spitsboogvormige galmgaten in de klokkenkamer. De torenromp is bekroond met een slanke, achtzijdige naaldspits. Merkwaardig is wel de plaatsing van het torenuurwerk: aan de achterkant tegen de spits en langs de voorkant tegen de klokkenkamer.

De tegen de toren aanleunende doopkapel (zuid) en bergruimte (noord) werden pas in het laatste kwart van de 18de eeuw toegevoegd. Het driebeukig schip verwierf zijn huidig, classicistisch uitzicht in 1776-78 toen de zijbeuken verbreed werden en samen met de laatgotische middenbeuk onder een gemeenschappelijk zadeldak verenigd werden. Om de oostelijke galmgaten van de toren te 'sparen', moest het aanleunend zadeldak van de benedenkerk afgeschuind worden. De segmentboogramen staan in een sobere omlijsting met zandstenen hoekblokken en een arduinen onderdorpel met afgeronde hoeken. De kordonlijst ter hoogte van de sokkel bestaat uit zandsteen; de gecementeerde kroonlijst werd bij de restauratie in 2000 grondig hersteld.

De twee westelijke koortraveeŽn hebben omwille van de aanleunende dienstgebouwen uit 1776-1778 (o.m. de sacristieŽn aan de zuidkant) blinde gevels. De kleinere 'bergruimte' aan de noordkant waar thans de installatie van de centrale verwarming staat, was in feite bedoeld als een rust- of schuilplaats voor de vrouwen die, na de geboorte van elk kind, hun 'kerkgang' kwamen doen! De spitse eenlichten van de oostpartij staan tussen versneden steunberen in bak- en zandsteen. Het raam in het centrale facet van de abscis werd gedicht. Sedert 1871 hangt er, tegen een bepleisterde en witte achtergrond, een gotisch missiekruis onder een luifel. Onderaan bevinden zich de grafstenen van pastoors J. Smolders (+1870) en P. Michielsen (+1945). Op het grasplein aan de straatkant staat het 18de-19de-eeuws grafmonument van de familie Cluyts. De Sint-Martinuskerk is beschermd.

voor alle inlichtingen in verband met liturgische plechtigheden wend je tot kerknet.be.
Home © KerkenInVlaanderen.be