Het landelijke steenkerke verwierf al in 1093 het statuut van zelfstandige parochie. Van de 12de-eeuwse kerk, een gebouw dat vermoedelijk sterk gelijkend was aan deromaanse kerk van Izenberge, bleef enkel de verbouwde toren bewaard. In het metselwerk in kalksteen zijn de sporen van twee rondboogramen nog duidelijk herkenbaar. De Sint-Laurentiuskerk werd in de loop van de 15de en 16de eeuw grotendeels herbouwd in gotische stijl. De spitsboogvormige galmgaten in de toren dateren vermoedelijk uit deze periode. Tijdens de religieuze troebelen werd de kerk, met uitzondering van de toren, bijna volledig verwoest. De wederopbouw van de laatgotische driebeukige kerk met driezijdig afgesloten koor en ingebouwde westtoren werd voltooid in 1612. Het eenvoudige westportaal dateert uit 1646. In de loop van de 19de eeuwwerden herhaaldelijk herstellingswerken uitgevoerd, oder meer in 1841 en 1883. Tot tweemaal toe werden plannen gemaakt voor een westelijke uitbreiding van de kerk, maar noch het ontwerp van provinciaal architect Pierre Buyck uit 1862, noch het project van de jonge Huib Hoste uit 1909 werden uitgevoerd. Het gebouw werd vermoedelijk omstreeks 1925 gerestaureerd onder leiding van Jozef Vièrin. De restauratie uitgevoerd tussen 1952 en 1972 omvatte ondermeer het versterken van de toren, het herbouwen van het portaal, het weer openen van een raam in het noordkoor en de restauratie van het interieur.
Bron: Monumentaal West-Vlaanderen door Jeroen Cornilly