Van de oorspronkelijke 11de eeuwse romaanse eenbeukige zaalkerk is alleen de toren bewaard gebleven. Het koor met aangebouwde absis langs de oostkant, bevond zich op de plaats van het huidige portaal. In 1758 sloopte men de romaanse kerk met uitzondering van de toren. De nieuwe kerk, uitgebreid met twee zijbeuken, kwam tot stand aan de westzijde van de toren.

De meest ingrijpende wijziging dateert echter uit 1823. Het oude koor aan de oostzijde wordt afgebroken en vervangen door een neo-classicistisch koor tegen de westgevel.

Het interieur is, net zoals de buitenarchitectuur, hoofdzakelijk classicistisch, doch met enkele laat-barokke stijlelementen.

De Sint-Annakerk is bij de Koninklijke Besluiten van 25 maart 1938 en 26 februari 1980 beschermd als monument.