Dit was oorspronkelijk een romaanse kerk, die later werd uitgebreid met een vroeg-gotische middentoren en een laat-gotisch koor.
In 1913 werd de kerk vergroot tot een traditionele hallenkerk.

De vroegste vermelding van de parochie Gijverinkhove klimt op tot 1120. Van de oorspronkelijke romaanse kerk bleven in de huidige westgevel resten van het metselwerk in ijzerhoudende zandsteen bewaard. De vieringtoren op vierkant grondplan werd opgetrokken tijdens de late 13de eeuw. De Sint-Petruskerk werd in de loop van de 16de eeuw grotendeels herbouwd in laatgotische stijl, waardoor een driebeukige kerk met drieledige koorpartij en vieringtoren ontstond. De datum 1540 op een van de pijlers van de viering verwijst naar het jaar waarin verbouwingswerken werden uitgevoerd aan het transept en de vieringtoren.
In de loop van de 18de eeuw werden drie laatbarokke en een classicistisch altaar, een preekstoel en twee biechtstoelen geplaatst.
Het doksaal en het orgel van de in Rijsel gevestigde orgelbouwer Jean-Joseph vander Haeghen dateren uit 1774.

De Sint-Petruskerk werd in 1913 gerestaureerd en verbouwd naar de plannen van de Brugse architect Alfons De Pauw. De zijbeuken werden verbreed tot dezelfde afmetingen als de zijkoren, en het grote zadeldak boven het schip werd vervangen door drie afzonderlijke daken.

Architect L. Allaert begeleidde in 1972-1977 een nieuwe restauratie.

Bron:Monumentaal West-Vlaanderen van Jeroen Cornilly