beschermd monument - patrimoine protégé - protected monumentSint-Martinuskerk Ieper

Adres (bij benadering) : Janseniusstraat 6 B-8900 Ieper, Dekenaat: Ieper, Bisdom: Brugge

Sint-Martinuskerk Ieper 0
Sint-Martinuskerk Ieper 1
Sint-Martinuskerk Ieper 2
Sint-Martinuskerk Ieper 3
Sint-Martinuskerk Ieper 4
Sint-Martinuskerk Ieper 5
Sint-Martinuskerk Ieper 6
Sint-Martinuskerk Ieper 7
Sint-Martinuskerk Ieper 8
Sint-Martinuskerk Ieper 9
Sint-Martinuskerk Ieper 10
Sint-Martinuskerk Ieper 11
Sint-Martinuskerk Ieper 12
Sint-Martinuskerk Ieper 13
Sint-Martinuskerk Ieper 14
Sint-Martinuskerk Ieper 15
Sint-Martinuskerk Ieper 16
Sint-Martinuskerk Ieper 17
Sint-Martinuskerk Ieper 18
Sint-Martinuskerk Ieper 19
Sint-Martinuskerk Ieper 20
Sint-Martinuskerk Ieper 21
Sint-Martinuskerk Ieper 22
Sint-Martinuskerk Ieper 23

De Sint-Maartenskerk, gelegen achter de lakenhalle, is de belangrijkste kerk van Ieper. De stichting ervan zou teruggaan tot de vroege 11de eeuw. In het begin van de 13de eeuw werd gestart met de bouw van een nieuwe kerk ter vervanging van een romaans bedehuis. De bouw van deze driebeukige kruiskerk met halfrond gesloten koor en voorgeplaatste westertoren begin in 1221 met de bouw van het koor in vroeggotische stijl. Tijdens de grote stadsbrand van 1241 werd de oude kerk vernield, maar bleef het nog in aanbouw zijnde koor gespaard. Na de voltooiing van het koor in 1251, werd in 1254 begonnen met de bouw van het transept, waarvan de noordelijke arm nog tijdens de 13de eeuw voltooid werd. Tijdens de 14de eeuw werd het transept afgewerkt en het driebeukige schip opgegtrokken. De bouw van de westertoren werd aangezet in 1377. Na de instorting van de toren in 1433, werd hij tussen 1434 en 1470 hersteld volgens de plannen van de Mechelse bouwmeester M. Uytenhove. Dit verklaart de invloed van de Brabantse gotiek in deze monumentale toren. Tijdens de 15de eeuw werd aan de noordzijde van de kerk een kloostercomplex gebouwd. Met de oprichting van het bisdom Ieper in 1599 werd de Sint-Maartenskerk verheven tot kathedraal. Na de afschaffing van het bisdom tijdens de Franse Revolutie werd de Sint-Maartenskerk opnieuw parochiekerk. Aan het begin van de 19de eeuw was de bouwfysische toestand van de kerk zorgwekkend en drong een algemene restauratie zich op. Onder de leiding van de Brusselse architect Joseph-Jonas Dumont werd vanaf 1845 het exterieur ingrijpende gerestaureerd. Illustratief voor deze restauratiecampagne is de aanpak van het zuidportaal dat bijna volledig herbouwd werd. Vanaf 1859 werd de restauratie van het exterieur en het interieur voortgezet onder leiding van Leopold Schoonejans en Jules-Jacques Van Ysendijck. Net zoals bij de lakenhalle bleek de aangewende Avesnessteen niet duurzaam te zijn waardoor zich aan het begin van de 20ste eeuw een nieuwe restauratie opdrong. Stadsarchitect Jules Coomans opteerde voor een terugkeer naar de 'oorspronkelijke' toestand en voorzag de voltooiing van de tren met een spits. De werken startten in 1907 en waren bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog bijna voltooid. Bij de wederopbouw van de Sint-Maartenskerk in 1922-1928 kon Coomans het gebouw volgens eigen inzichten reconstrueren en vervolledigen. Het aanpalende klooster werd slechts gedeeltelijk heropgebouwd.

Bron: Monumentaal West-Vlaanderen van Jeroen Cornilly

voor alle inlichtingen in verband met liturgische plechtigheden wend je tot kerknet.be.
Home © KerkenInVlaanderen.be